Toen Pampus rond 1895 werd gebouwd, lag het midden in de Zuiderzee en had het geen verbinding met het vasteland. Het fort moest zelfstandig functioneren. Regenwater werd opgevangen en gezuiverd, kolen werden eens per kwartaal aangevoerd, groenten kwamen uit de eigen moestuin en vis uit het water rondom het eiland. Zelfs elektriciteit werd opgewekt met stoommachines, die ook de zware kanonnen kon bewegen. Voor de tweehonderd soldaten die hier tijdens de mobilisatie (1914-1918) woonden, was zelfvoorzienend leven geen keuze, maar noodzaak.
Die geschiedenis vormt de basis van het huidige duurzaamheidsverhaal. “Het eiland was altijd al off-grid,” vertelt Carmen Cabo. “Wij hebben dat idee opnieuw omarmd, maar dan met moderne technieken, net zoals de militairen destijds moderne stoomtechnieken gebruikten. Het verleden heeft ons geïnspireerd om oplossingen van nu te vinden.” Daarmee is Pampus niet alleen een erfgoedlocatie, maar ook een plek voor duurzame innovaties. Het laat zien dat zelfvoorzienend leven niet alleen iets van vroeger is, maar ook een realistische en haalbare optie voor de toekomst.
Lees het praktijkverhaal op Zetookdeknopom.nl